Nieuwe werkgever, nieuw visum
Per 1 april kreeg Roelof zijn contract bij ZOA als landbouwconsulent in een project voor irrigatie en landbouwproductie. Dat was heel fijn. Het hield ook in dat we opnieuw een verblijfsvisum moesten aanvragen. Zo gaat dat hier: nieuwe werkgever, nieuw visum. Dus de eerste week van april werden onze paspoorten naar de hoofdstad Kinshasa gestuurd. En toen maar afwachten… Gemiddeld duurt dat zes tot acht weken. Maar soms eindeloos veel langer. Wij geloofden in de snelle behandeling. We gingen er daarom vanuit dat we zo rond half juni onze paspoorten terug zouden kunnen hebben. Eind juni tot begin juli was onze vakantie in Nederland gepland, dat moest goed komen. Maar er kwamen al gauw allerlei nieuwe eisen. Nieuwe medische verklaring alstublieft. Deze verklaring kon alleen maar in een speciale kliniek van de Immigratiedienst in Goma worden afgegeven. Dus reisden we per boot over het Kivumeer naar Goma. De speedboot doet er ongeveer 3 uur over. Je kunt in een dag heen en weer.
Er werden nog meer documenten gevraagd. Huwelijksakte ook graag, enzovoort. We leverden al deze documenten aan. Inmiddels was het begin mei. Geen nood, we hadden nu nog zeker 6 weken voor onze geplande vakantie…
Procedure
Een hele poos hoorden we niets, we zaten “in de procedure”. Geen probleem, we waren lekker aan het werk. Roelof in de landbouw en ik een beetje in het vrouwenwerk. Een medewerkster van ZOA hield de aanvraag procedure voor ons in de gaten. Half juni kregen we het verheugende bericht: jullie visa zijn goedgekeurd, waarschijnlijk kunnen de paspoorten er volgende week zijn! Merci beaucoup, Dieu est grand. Ik lichtte de familie en vrienden alvast in dat we er aankwamen! Ik begon stiekem op websites van Vliegmaatschappijen mogelijke vluchten uit te zoeken. Heerlijk!
De kunst van het wachten
We pakten onze koffers en gingen naar Bukavu. Maar vanuit de hoofdstad kwamen geen verdere berichten. Toen ik voorzichtig informeerde hoe ver het was kreeg ik te horen: Il faut encore patienter. (U moet nog wat geduld hebben) Hoezo? Tja, de Nederlandse efficiëntie en logica gaan hier in Congo niet op. Nu lagen ze weer in “de commissie”, te wachten op toestemming om te worden uitgegeven.
Wat nu? Gewoon maar weer teruggaan naar Kamaniola. We hadden al afscheid genomen van de poes, de hulp in huis, de wacht. Weer aan ons werk, er was nog genoeg te doen. Zondagmiddag bezochten we een bijeenkomst van een interkerkelijke jeugdgroep van Young Life in Luberizi. Een leuke enthousiaste groep die elke week samenkomt rondom het evangelie. Een welkome onderbreking.
De week daarop was het hetzelfde liedje: encore patienter. Hoe lang nog??? Het was inmiddels 26 juni. Ik kreeg een telefoonnummer van de Immigratiedienst in Kinshasa en belde zelf. Dat had ik vast beter niet kunnen doen. De dame die onze zaak behandelt hoorde waarschijnlijk het ongeduld in mijn stem. De medewerkster van ZOA waarschuwde ons: je moet de zaak niet proberen te pushen, anders kan het nog veel langer gaan duren! En weer moesten we geduld hebben. Het is nu 3 juli. We hopen echt dat we deze week goed nieuws krijgen. Geduld is een vrucht van de Geest. Ik wil heel graag geduld hebben. Maar ik wil ook heel graag naar Nederland, de familie en de kinderen zien. Wat moet ik bidden? Heer, geef mij geduld, maar laten de paspoorten toch alstublieft snel komen!
Terug naar Congo 
Knap het proces beschreven, en wat dat met je doet!
Sterkte en nog meer geduld gewenst!
Lfs. Joke
LikeGeliked door 1 persoon
Dankjewel Joke!
LikeLike