Oogst
Ongeveer half mei is de droge tijd begonnen. Hadden we eerder bijna elke dag regen, sinds twee weken valt er vrijwel geen drup meer. Volgens de verwachtingen duurt dit tot zeker eind augustus. Voor de boeren betekent dit dat de oogsttijd is begonnen: eerst de bonen, dan mais en pinda’s en ten slotte de cassave. Momenteel is het vooral mais. We zien elke dag fietsers met hoog opgetaste bagagedragers met volle zakken maiskolven langskomen. Het graan wordt handmatig van de kolven gehaald en te drogen gelegd, een enorme klus!
De gedroogde mais wordt naar de molens gebracht voor meel. Men eet het vooral in de vorm van stevige brij, met ongeveer de consistentie van kauwgom, in het Swahili heet dat ugali , in het Frans fufu. Ook van cassave wordt meel gemalen en ugali van bereid. Fufu van cassave is erg voedzaam en het basisvoedsel in deze streek. Men kneedt hier met de hand een balletje van met een kuiltje erin en eet dit in combinatie met vlees of vis met saus en/of bonen of groene groente. Als het goed bereid is, is het prima te eten. Roelof vindt het zelfs lekker. Ik ben niet een echte fan. Ik vind de mais fufu lekkerder.
Water
Voor ons betekent de droge tijd dat er een watertekort is. De rivier in de bergen waar het water vandaan komt, staat laag. Dus is het water op rantsoen. We krijgen een paar uur per dag water. De druk is ook laag zodat de tank van 1000 liter bij ons huis zich nauwelijks meer vult. We hebben nu een hoeveelheid jerrycans aangeschaft die we vullen als noodvoorraad. Het hoort er hier bij om je in de gegeven omstandigheden te schikken. Dat geldt ook voor elektriciteit. Enkele weken geleden hadden we bijna een week geen stroom in huis door reparatiewerk aan een bobine. De inhoud van de koelkast konden we weggooien. Ik werd al erg handig in het per dag leven en duurzaam voedsel in te slaan. Een voorraadje gezouten vis bederft niet zo snel. Momenteel hebben we weer (bijna) 24 uur per dag stroom dus de koelkast snort weer op volle toeren. Internet in huis hebben we helemaal niet. Alleen mobiel internet. Vandaar dat ik niet zo regelmatig meer blogs kan schrijven
Weer de dorpen in
Ik heb nog geen officiële functie bij ZOA maar ik bezoek wel regelmatig de dorpen als invaller voor de coördinatrice die is vertrokken. Eind mei bracht ik samen met een delegatie van ZOA een bezoek aan een dorp waar ik nog niet eerder was geweest, Langala. Het ligt er erg mooi in de bergen.
Ook hier zijn de vrouwen erg enthousiast over het spaar- en kredietprogramma. Ze zeggen dat hun leven er echt is op vooruitgegaan en ook dat er nu meer vrouwen deelnemen aan de vergaderingen in het dorp, de ontwikkelingscomité ’s en dergelijke. Ze worden door hun mannen meer gerespecteerd omdat ze nu een eigen inkomen hebben en iets op de markt kunnen verkopen.
In de groepen zijn veel vrouwen die niet goed kunnen lezen en schrijven. ZOA heeft voor hen alfabetiseringscursussen georganiseerd. Dit is bekend terrein voor mij. Deze week bezochten we speciaal de alfabetiseringsgroepen. We kregen een inkijkje in de klas met de docent. Volgende week zijn de afsluitende examens.
Nederland?
Vanaf volgende week is onze vakantie in Nederland gepland van drie weken. Maar ook dit is niet zeker. Onze paspoorten zijn namelijk nog in Kinshasa voor een nieuw visum. Het wordt nog spannend of we volgende week Nederland halen zoals gepland. Anders wordt het later.
Terug naar Congo 