Einde van de droge tijd

Het is half augustus, dat betekent dat het einde van de droge tijd nadert. Er zijn een paar buitjes tussendoor geweest. Daarna zag je de natuur ineens opbloeien.

Prachtige bloemen waren ineens te zien op de kale vlaktes. Verder zien we overal mensen die bezig zijn hun velden voor te bereiden op het nieuwe plantseizoen. Ook de boeren in het irrigatiegebied bereiden zich voor. Vanwege het werk aan het irrigatiekanaal hebben ze het afgelopen jaar helaas niets kunnen verbouwen in dit gebied. Het 12 km lange kanaal werd drooggelegd om metingen en graafwerk te verrichten. Het is nu mooi open gegraven en klaar om het water door te laten stromen. De boeren kunnen nauwelijks wachten om hun rijst te planten. Maar voordat het zover is, moet de grond klaar gemaakt worden voor het zaaien. Er zijn boerengroepen die trekkers huren met ploegen. Het gaat om ruim 800 hectare. Dit is te groot om allemaal met de Zero Labour methode te doen. Er zijn nog te weinig mensen die de techniek goed onder de knie hebben. In de toekomst hopen we dat het zonder ploegen kan gebeuren.

Werk aan het irrigatie kanaal

Het kanaal wordt uitgediept

Het kanaal is klaar

Ondertussen is Roelof druk bezig met het produceren van verbeterd maiszaad op een  geïrrigeerd veld net buiten het projectgebied. Daar schreef ik over in het vorige blog. Behalve dat de kwaliteit van het zaad wordt verbeterd, moeten ook de zieke planten verwijderd worden.  In mais zijn dat onder andere virusziekten. Als de planten ongeveer een meter hoog zijn, kan er een groenbemester tussen worden gezaaid. Dat is een bodembedekker die stikstof uit de lucht bindt en beschikbaar maakt voor de planten. In dit geval is het Mucuna, een soort boon. Het heeft drie voordelen: er hoeft nauwelijks meer te worden gewied en de vruchtbaarheid en vochtigheidsgraad van de grond worden verbeterd.

Een zieke plant wordt verwijderd

Veld voor productie van verbeterd maiszaad

Mucunabonen, gezaaid tussen de mais.

Ik ga gemiddeld een dag per week naar de dorpen in de bergen. Deze week was ik er weer. De spaar- en kredietgroepen hebben er bijna allemaal een jaarcyclus op zitten. Aan het eind van de cyclus wordt het spaartegoed verdeeld. Dat gaat op basis van de hoeveelheid spaargeld die de vrouwen hebben ingelegd. De rente op de kredieten is 10%. Dat lijkt hoog maar ze zijn zeer bereid dit te betalen omdat ze nu in elk geval over extra geld kunnen beschikken. Aan het einde van de rit houden de meesten er wel een zakcentje aan over. Het gaat om kleine bedragen tot maximaal tientallen dollars. Een grote belemmerende factor voor sommige groepen is de veiligheidssituatie. Er zitten groepen rebellen (lees: rovers) in de bergen, die goed op de hoogte zijn van wat er gebeurt. Vaak zijn het zoons, broers of neven van de families in de dorpen. Als er een bijeenkomst is geweest waarbij geld is geleend, kan het gebeuren dat de vrouwen diezelfde dag of nacht worden overvallen door de rebellen. Dan zijn ze alles weer kwijt.  Al het werken met geld moet dus zeer omzichtig gebeuren. Er mag thuis niet over gepraat worden en de geldkas wordt vervoerd in een mand tussen marktwaar zodat het niet opvalt.

Spaar stempels in het kasboekje van een deelnemer

De kas wordt geopend

Bezoek aan een dorp

Ik heb lang geen fulltime baan en houd veel tijd over. Deze tijd gebruik ik onder andere om in huis allerlei ambachtelijke huisvlijt te ontwikkelen. Ik ben begonnen met broodbakken omdat het brood in Kamanyola niet te eten is. En verder bak ik regelmatig een cake. Ik heb alweer eigen chocola gemaakt uit cacaobonen en van die chocola weer brownies gebakken. Ik brand en maal onze eigen koffie. In het weekend nodig ik geregeld gasten uit (bijvoorbeeld collega’s van ZOA) en dan bereid ik een maaltijd. De laatste tijd is pizza favoriet. Een van Roelofs collega’s wilde het ook graag leren. Ze kwam langs en samen hebben we pizza gebakken en gegeten. Er zijn geen echte restaurants in Kamanyola en zeker geen pizzeria’s, dan moet het maar thuis.

Pizza

Brownies

Bakkerij aan huis