Thuis
Veel van mijn leven speelt zich af op een betrekkelijk klein oppervlakte, namelijk in en om ons huis. We hebben een hulp voor drie ochtenden in de week, Aline. Zij veegt en dweilt het huis, doet de was (met de hand) en strijkt waar nodig, de rest doe ik zelf. Onlangs heb ik haar geleerd om brood en bananencake te bakken. Dat vind ze heel leuk. Ze wil graag hiermee haar eigen onderneming beginnen.
Voor onze veiligheid in huis zijn er twee wachten, ingehuurd door ZOA. Louis is de nachtwacht en overdag is er Heri. Louis is erg klein van stuk. Als je hem ziet zou je denken dat hij Pygmee is, maar hij zegt dat hij als enige van zijn familie zo klein is. Het ligt wat gevoelig; Pygmeeën worden hier nogal eens gediscrimineerd. Louis was er al lang voordat wij hier woonden. Als zes jaar bewaakte hij dag en nacht dit huis. Heri is afgestudeerd als onderwijzer maar kon geen werk vinden. Daarom werkt hij als wacht. Dat betaalt ook nog beter dan het onderwijs.
| Aline is een verhaal op zich. We kwamen haar tegen in het hotel waar we in Kamanyola logeerden voordat in ons huis trokken. Ze was daar ingehuurd als kok voor de hotelgasten en maakte ontbijt en avondeten op bestelling. De ochtend van ons vertrek vroeg ze of ze bij ons zou kunnen werken in ons nieuwe huis. Het hotel had haar al drie maanden niet betaald! Zo kwam Aline bij ons. Toen ze eenmaal bij ons werkte, kreeg ik bij stukjes en beetjes haar levensverhaal te horen. Haar moeder overleed toen ze nog maar 3 maanden was. Daarna werd ze verder verzorgd door haar tante. Maar ook deze overleed. Aline was toen tien jaar. Ze had geen familie meer en werd opgevangen door een gastgezin in haar kerk. Op haar 18e trouwde ze. Haar man had een goede baan in Bukavu. Ze hadden een mooi huis gekocht, er werden drie kinderen geboren. In 2014 ging de man met een bankmedewerker en twee bewakers naar de bergen met een groot geldbedrag om de militairen daar te betalen. De auto werd overvallen door bandieten en Aline’s man werd gedood. Hun huis is door de schoonfamilie in beslag genomen en verkocht. Daarna had Aline helemaal niets meer! Zo gaat dat in Congo met weduwen. Om aan de kost te komen ging ze werken in een andere plaats, Daar kwamen in 2017 rebellen die huizen plunderden en in brand staken. Aline sloeg op de vlucht en kwam in Kamanyola terecht waar ze ging werken voor het hotel. Ze zorgt voor haar kleinzoon, Vainqueur, omdat zijn ouders niet voor hem kunnen zorgen. Hij komt ook vaak mee als Aline hier komt werken. Vainqueur, een prachtig kereltje, is vier jaar en gaat volgende week voor het eerst naar de kleuterschool. |
Rondom ons huis is er altijd genoeg drukte. We wonen ongeveer 200 meter van de grens met Rwanda. Pal voor ons huis is de overslagplaats van vrachtwagens uit Rwanda naar de Congolese vrachtwagens. Soms staan er wel vijf tegelijk voor het huis terwijl de goederen worden handmatig overgeladen.
Kinshasa
Roelof was vorige week op stap voor een belangrijke missie in Kinshasa, de hoofdstad van Congo. Gelukkig was zijn paspoort er net op tijd zodat hij deze reis kon maken. Eerst per boot naar Goma en vandaar nog 3 uur met het vliegtuig naar Kinshasa. Nog fijner was het dat hij in Kinshasa eigenhandig mijn paspoort kon ophalen bij de immigratiedienst waar het al ruim 4 maanden had gelegen!
Maar het eigenlijke doel van zijn reis was een seminar voor het nationale ministerie van Landbouw in Kinshasa. Voor de secretaris generaal en de belangrijkste medewerkers van het ministerie heeft Roelof een seminar gegeven over de nieuwe landbouwmethode (in het Frans noemen we het la Révolution Agricole) .
Dat omvat No Till oftewel Zero labour, gebruik van groenbemesters, werken met gebalanceerde kunstmestgiften en (lokaal) verbeterd zaaizaad. Tot nu toe zijn er veel methoden uitgeprobeerd in Congo, maar de opbrengsten dalen alleen maar. De Revolution Agricole blijkt het verschil te kunnen maken en is door Roelof inmiddels in 4 provincies van DRC met veel goede resultaten geïntroduceerd. Het ministerie van landbouw reageerde zeer positief op Roelofs presentaties en nodigde hem uit, zowel mondeling als schriftelijk, om de nieuwe aanpak zo breed mogelijk in te voeren, het liefst in alle 26 provincies van Congo. Wat een doorbraak in Roelofs werk, een erkenning en aanmoediging op nationaal niveau!
Ondertussen was ik thuis in Kamanyola. Het leven is wel wat saai, zo alleen met natuurlijk de poes, Minoes, die al weer heel groot is en goed muizen kan vangen.
Ik heb nog niet echt een vriendenkring opgebouwd. Op zondag gaan we meestal naar de evangelische kerk. Het gaat er wel een beetje anders dan bij ons: veel koorzang en lofprijzing, versterkt door flinke luidsprekers met dans, en begeleid door 3 grote trommen. Een welkome afwisseling was ook een bruiloft op zaterdagavond waar ik was uitgenodigd.
Eigen veld
De regens zijn vorige week begonnen. Nu kan het werk op ons eigen veld weer worden opgepakt. Het onkruid was allang dood en verdroogd. We hebben het nu wat afgemaaid. Met de regens komt er weer nieuw onkruid op, dat gaan we nog een keer behandelen. De grond is mooi zacht geworden en zonder te ploegen kunnen we straks de gewassen (cassave, mais en bonen) gaan planten.
Nederland
Nu we allebei ons paspoort hebben, komt Nederland in zicht. Ja, we hebben de reis gepland: van 8-30 september zullen we in Nederland zijn. Jullie zullen de blogs een paar weken moeten missen. Maar daar staat tegenover dat je ons dan life kunt zien. We zien er naar uit om over ons werk en toekomstplannen te vertellen. De eerste presentatie staat al gepland.
Terug naar Congo 