Op stap

Ruzizi

De omgeving waar wij wonen is heel mooi. Voor het huis hebben we uitzicht op een middel- en hooggebergte dat zich uitstrekt tussen Kamaniola en Bukavu. En achter ons huis kijken we uit op de rivier Ruzizi en de bergen in Rwanda en Burundi, het drielandenpunt. Afgelopen weekend maakten we een wandeling in de omgeving, richting de bergen voor ons huis evenwijdig aan de Ruzizi. Het is daar prachtig en landelijk. We kwamen uit bij een dorpje. De mensen waren nieuwsgierig wat we kwamen doen. Zijn jullie toeristen? Oh nee? Waarom wandel je dan?? Een brommertaxi bood aan ons thuis te brengen. Nee bedankt, we lopen liever.

Wandeling door het dorp

In gesprek met een dorpsbewoner

De jeugd van het dorp

Plotseling werden de gesprekken opgeschrikt door een vrouw in nood die wanhopig gillend zonder op of omkijken langs ons rende. Wat was er gebeurd? De mensen wisten het al: haar zoontje, een kleuter nog,  was gaan spelen bij de rivier en erin gevallen. Hij was verdwenen en vermoedelijk verdronken. De moeder was uiteraard ontroostbaar! De jongeren van het dorp werden gemobiliseerd om het kind te gaan zoeken. Wat een drama! De Ruzizi is een snel stromende rivier met veel rotsen erin. Mooi, maar levensgevaarlijk. Tot op heden is het kind niet teruggevonden.

De Ruzizi

Onstuimige rivier

Pinksteren 

De week voor Pinksteren was er een evangelisatiecampagne in de kerk waar ik nu regelmatig kom. De campagne werd gevoerd in de vorm van openluchtdiensten. Er werd veel gezongen door verschillende koren en lokaal beroemde zangers. Ook vanaf de straat was er veel bekijks. Zoiets gebeurt natuurlijk niet elke dag, en je hebt er een gratis concert bij. Tenslotte kwam de preek met aan het eind een oproep voor iedereen die zijn leven Jezus wil geven. Veel mensen gaven daar gehoor aan en kwamen naar voren voor gebed. Op pinksterzondag was de laatste dienst, heel feestelijk met veel muziek.

Muziekgroep bij de openluchtdienst

De oproep voor gebed

Op bezoek

Twee dagen achterelkaar ben ik op pad geweest naar verschillende dorpen in het middelgebergte dat grenst aan de vlakte van de Ruzizi. Ik heb spaar- en kredietgroepen voor kwetsbare vrouwen bezocht om een indruk te krijgen van dit werk. De eerste dag was ik samen met een landbouwconsulente van ZOA. We werden enthousiast onthaald door zingende kinderen: “mama ZOA, mama ZOA….” Dat is leuk binnenkomen. We woonden de wekelijkse bijeenkomst bij van verschillende spaar- en kredietgroepen voor kwetsbare vrouwen.

De vrouwen met de spaarkas

De landbouwconsulente en ik

De secretaresse schrijf alles in het kasboek

Er is een strak programma in de vergadering, met veel regels, maar iedereen houdt zich er graag aan. Het levert hun maandelijks wat extra inkomsten op. Elke week kan klein bedrag worden gespaard en elke maand kunnen ze een bescheiden bedrag lenen en met rente terug betalen aan de spaarkas. Ook is er een zogenaamde solidariteitskas, waar iedereen wekelijks aan bijdraagt. Met dat geld worden de leden geholpen die een probleem hebben, bijvoorbeeld ziekte, een bevalling, en dergelijke. Aan het eind van de vergadering kon ik nog een paar woorden uit het evangelie delen en ten slotte gaf de landbouwvoorlichtster informatie over de nieuwe landbouwmethode, Zéro Labour. De vrouwen waren erg enthousiast. Zowel voor het evangelie als voor de nieuwe landbouwmethode.

De vrouwengroep