Laatste ontwikkelingen

Vakantie

Eind februari hadden we vakantie samen met onze kinderen. We zijn allemaal naar Oeganda gereisd vanuit Nederland, Engeland en Congo. In Entebbe ontmoetten we elkaar. Heerlijk om elkaar na een half jaar of langer weer te zien. De eerste week gingen we met een veerboot van Entebbe naar een eiland in Lake Victoria. Een mooi tropisch eiland met prachtige vogels, tropisch bos en en witte stranden. Dit was zonder Roelof, Minke en Harry. Die kwamen 21 februari in Entebbe aan. Toen waren we helemaal compleet en zijn we naar Kibale forest gereisd in West Oeganda, dichtbij de grens met Congo. Daar hebben we vijf heerlijke dagen met mountainbike tochtjes gemaakt naar de kratermeren in de buurt, natuurwandelingen en een dag safari in het Queen’s Elizabeth National Park. Fantastisch wat een rijkdom aan wilde dieren en vogelsoorten!

Mountainbiken

Vogels Lake Victoria

Aan het kratermeer

Vertrek uit Bunia
Aan ons werk bij Samaritan’s Purse is plotseling een einde gekomen. De communicatie tussen het leiderschap in de VS en Roelof verliep al een aantal maanden erg stroef. Roelof kon zich steeds minder vinden in de stijl van de organisatie en voor de leiders in de VS voldeed Roelofs manier van leidinggeven niet aan de verwachtingen. Vorige week kwam het tot een volledige breuk. Het ontslag ging in op 9 maart.
Dit gebeurde allemaal terwijl ik in Oeganda was. De afgelopen week, terug in Bunia, stond in het teken van afscheid nemen en inpakken.  Maandagochtend zijn we per vliegtuig van Bunia naar Goma gegaan en de nacht daarop van Goma naar Bukavu per boot. In Bukavu staat het landenkantoor van ZOA in D.R. Congo. Er is een mogelijkheid dat Roelof daar in het landbouwprogramma aan de slag kan. Hij heeft hier deze week gesprekken met het management van ZOA in Bukavu en in Nederland.

Farewell of SP Bunia

Ontheemden

De conflicten ten noorden van Bunia, in de buurt van Djugu, zijn helaas nog niet voorbij. Integendeel, het lijkt eerder erger te worden. We horen voortdurend berichten van wrede moorden in de dorpen. De bevolking van Bunia is zeer alert en angstig. Het lijkt erop of de aanvallen steeds dichter bij de stad komen. ’s Nachts worden er af en toe geweerschoten gehoord in sommige buitenwijken. In de binnenstad blijft het wel rustig. Over de oorzaak van deze aanvallen wordt druk gespeculeerd maar in feite weet niemand echt wie de aanstichter is van de geweldplegingen. De leiders van de twee etnische groeperingen in het gebied (Lendu en Hema) hebben verklaard dat er geen sprake is van een etnisch conflict tussen hen.

Makeshift tents

Displaced people, waiting for food

Ondertussen groeit het aantal ontheemden gestaag. Naar schatting is hun aantal nu opgelopen tot ruim 50.000 waarvan ongeveer de helft is ondergebracht bij gastgezinnen en de rest is verdeeld over vier verschillende geïmproviseerde kampen in en rondom de stad. Het grootste kamp is nog steeds bij het centrale ziekenhuis. Er wordt twee keer per dag een maaltijd gekookt voor de ontheemden. Ze krijgen een half bordje vol per persoon. Dat is lang niet genoeg. Sommigen sterven daarom alsnog, van de honger.

Two displaced people in despair

Food is being prepared

Er zijn gelukkig particuliere intitiatieven waarmee de ergste nood wordt gelenigd. Ook de lokale kerken zamelen steeds kleding en geld in om de ontheemden te kunnen helpen. Er wordt ook voortdurend veel gebeden in alle kerken. We hebben deze situatie nu achter ons gelaten maar de nood blijft. Ons gebed is ook dat er heel snel een einde komt aan de conflicten in het gebied van Djugu.