Op 4 september was het zo ver. Mijn reis kon beginnen. Gemakkelijk was het allerminst. De problemen begonnen al ver voor de reis. Negen weken hadden we gehoopt en gebeden dat Roelof op tijd zijn paspoort in Congo in orde zou krijgen. Dan zou hij ruim voor mijn reis in Nederland terug zijn. Hij zou me dan helpen met de laatste dingen, bij onze uitzegendienst zijn, afscheid nemen van de kinderen en extra bagage meenemen.

Het mocht niet zo zijn. Alle extra koffers en spullen die ik had gepland en deels al had klaarstaan, moesten weer terug in de opslag. Alleen met de kinderen voor in de kerk staan bij de uitzegendienst, alleen alles regelen, nadat ik al het huis had verkocht en van alles meer.

Na veel (af)wegingen en flink passen en meten kon ik het meest noodzakelijke precies in twee koffers van 23 kg persen. In plaats van een derde koffer die mij was toegestaan, nam ik de digitale piano mee. Een groot onhandig pakket met de standaard eraan vastgebonden. Maandagochtend om 6 uur stonden dochter Margreet en ik klaar voor de (allergoedkoopste) Schipholtaxi. Helaas, die kwam niet opdagen, wat nu? Na een kloek besluit stapten w

Inchecken

e  in ons camperbusje dat nog in de buurt stond. Snel schoonzus Trees gebeld of zij de camper terug kon rijden. Dat kon gelukkig! Op Schiphol moesten we naar P3 voor lang parkeren. Vanaf daar een heel gesleep met de bagage naar de shuttle bus. Gelukkig had ik (voor deze keer) de tijd ruim gepland en kwam het allemaal goed. Vriendin Claertje stond al in de rij bij de sealing machine om de piano in te tapen. Zij loodste mij vandaar verder naar de incheck en de “odd size” bagage. Het liep verder gesmeerd. We hadden nog een kwartiertje om in de koffiehoek bij te komen en afscheid te nemen. Dag Trees, dag Claertje, dag lieve Margreet, dag lieve allemaal, dag Nederland! Tot over een jaar?

De reis ging via een tussenstop in Entebbe, Oeganda. ’s Avonds om 11 uur kwam ik er aan. Roelof stond mij al op te wachten. Een overweldigend moment, wat hadden we hier lang naar uitgekeken. In Entebbe hadden we een dag om wat bij te komen. Het is daar prachtig, pal aan het Victoria meer met veel kleurrijke vogels.

Bij de douane werd de vreugde weer enigszins getemperd. De piano was het object waar ze geld voor wilden zien. Waar zijn de documenten? Die hadden we dus niet. Na lang wachten en veel officieel gedoe werd besloten dat we er 150 dollar invoerbelasting over moesten betalen. Tja, dat is ook Congo. De volgende dagen wachtten mij een warm welkom op het kantoor van Samaritan’s Purse, een blij weerzien van oude vrienden en bekenden en een huis dat al klaar stond, van alle gemakken voorzien.

Alle dank en eer aan God de HEER, JHWH, die er was en is en altijd voor ons uitgaat.