Een trainingsdag in Amanipi

De training

Ongeveer een keer per week verandert ons huis in Amanipi in een trainingscentrum. Dan ontvangen we groepen van tien tot dertig mensen. Ze komen op uitnodiging, vaak nadat we een een nieuwe community, dorp of kerk hebben bezocht. De deelnemers verschillende kerkelijke of achtergronden: katholiek, anglicaans, evangelisch of pinkster of geen kerk, maar delen dezelfde wens: leren hoe ze hun landbouw kunnen verbeteren. Deze maand nodigen we telkens enkele boomkweekgroepen met jongeren en hun begeleiders uit voor een training. Door de training kunnen de jongeren al dit jaar de 4pijler technieken op hun akkers toepassen. Dat biedt niet alleen uitzicht op een betere toekomst maar levert direct meer voedsel en inkomsten. 

Naast Amanipi hebben we twee andere trainingscentra, ongeveer twintig en veertig kilometer van ons vandaan. Daar worden ook wekelijks trainingen gehouden. Tot nu toe is er altijd iemand van ons bij. Dat betekent veel reizen, maar het werk geeft ook veel voldoening.

Vandaag ontvangen we een groep jongeren uit een dorp van acht kilometer verderop. Met tien mensen komen ze aan, verdeeld over vier brommers. We beginnen om acht uur met een Bijbeloverdenking, een lied en gebed. Daarna volgt een voorstelrondje en een korte theoretische introductie. Dan is het tijd voor de praktijk. We verplaatsen ons naar de trainingsakkers rond ons huis. Hier laten we de 4Pijlers in de praktijk zien. De cursisten doen verschillende oefeningen zoals direct zaaien zonder te ploegen of het hygiënisch snoeien van bananenbomen. Er zijn altijd mensen in de groep die graag als eerste iets willen proberen. Je pikt ze er zo uit. Onze trainers, Alio en Anguezu en trainsters, Neema, Nyakuru begeleiden vandaag de oefeningen.

Rond tien uur komen we weer samen in de trainingsruimte. We drinken samen koffie, in Congo steevast met suiker, en de sfeer wordt merkbaar losser. Er worden al wat grapjes gemaakt en voorzichtig ervaringen gedeeld. Na de koffie geven de trainers wat aanvullende theorie in het Lugbarati (de taal van deze etnische groep) en kunnen de cursisten vragen stellen. Vervolgens zijn er weer wat praktijkoefeningen op de akkers. Ook de boomkwekerij krijgt ruime aandacht. De belangstelling is groot, niet alleen voor de koffieplantjes maar ook voor de andere boompjes zoals Calliandra, een waardevolle schaduwboom en die bovendien geschikt is als constructiehout en brandhout.

Als alle onderwerpen aan bod zijn geweest is het bijna twaalf uur. Dan staat het eten klaar. We eten samen, meestal foefoe (een stevige brij van cassavemeel) en/of rijst met bonen, alles van onze eigen akkers. Dat is hier zeer gewaardeerd voedsel. Tijdens het eten is iedereen stil. De mensen gaan helemaal op in de maaltijd. Pas daarna komen de gesprekken weer op gang.

Na enkele afscheidswoorden gaan de cursisten weer naar huis. Het geeft ons telkens een voldaan gevoel als er weer een groep is getraind. Tegelijk weten we dat de training pas echt geslaagd is als de deelnemers het thuis in praktijk brengen. Daarvoor zijn vervolgbezoeken essentieel.

Achter de schermen

En wie zorgt er nu voor die koffie en het eten? Dat zijn twee dames: onze vaste hulp Ayikuru en haar assistente Esther. En ik houd op afstand een oogje in het zeil. Om half acht wordt het vuur opgestookt. De bonen, die ’s nachts al in de week zijn gezet, gaan direct op het vuur. Ook een grote ketel water voor de koffie wordt opgezet. En vervolgens worden de uien en tomaten gesneden. Ayikuru en Esther hebben al een ruime ervaring opgebouwd en doen hun werk met plezier. In het begin moest ik hen nog wel eens wat aansporen: “Het is al tien uur, waar blijft de koffie?”  Dat is niet meer nodig, alles staat moeiteloos op tijd klaar. Soms is er precies genoeg eten maar vaak is er wat over. Dat wordt dan keurig verdeeld onder de trainers en kooksters die het meenemen voor de kinderen thuis.

We zijn heel dankbaar voor dit team. Zonder hen zou een trainingsdag niet mogelijk zijn!