Inburgeren in Lanza

• 

• 

• 

Lanza is nu onze woonplaats en we willen ons daar graag zo snel mogelijk thuis voelen. We logeren er een nacht en de volgende dag gaan we naar Aru, de dichtstbijzijnde grote plaats met winkels, om de benodigde inkopen te doen voor ons leven en werk in Lanza. We kopen onder andere een matras en een bed. Roelof koopt zonnepanelen, een accu, snoeren en lampen voor onze lichtvoorziening en allerlei landbouwmaterialen. Verder hebben we natuurlijk pannen en alle mogelijke keukenuitrusting nodig. Daar horen ook houtskoolbranders bij, een gasbrander, jerrycans van 20 liter en grote ketels. Er is in Lanza geen elektriciteit of stromend water. In dit alles zullen we dus creatief moeten zijn. Zonne-energie is de uitkomst voor licht en het opladen van de telefoons en laptops. Water wordt geput in de enige bron van het dorp en in jerrycans van 20 liter naar ons toegedragen door meisjes van de kerk. Het toilet is een eindje van ons huis, een klein huisje met een gat in de grond. De douche, ook buiten, is een eenvoudig hokje met een waterafvoer, waar je je vanuit een emmer water kunt wassen. We gaan weer helemaal terug naar de basis. Net zoals 30 jaar geleden in Congo. Er lijkt op dat gebied nog helemaal niets veranderd te zijn!

• 

• 

• 

Na een paar dagen hebben we alle spullen aangeschaft om in Lanza te kunnen overleven. Met drie uur rijden zijn we in Lanza. Daar worden we weer hartelijk onthaald, iedereen helpt mee om de spullen uit onze auto te halen. We worden opgewacht door de Vrouwen van het Goede Nieuws met hun witte vlag.

• 

• 

We mogen tijdelijk in het huis wonen dat op initiatief van deze vrouwen daar is gebouwd. Het is een eenvoudig onderkomen, met aarden vloeren, een opslagkamertje en een kamertje dat ik gebruik als keuken. De hele dag zijn we bezig met het uitpakken en ordenen van onze spullen, het opzetten van een stalen kast en van ons bed. Dit alles wordt met grote belangstelling gevolgd door een grote hoeveelheid kinderen die ons door alle ramen en deuren van het huis aanstaren. Privacy is een begrip dat de mensen hier niet kennen. Roelof knoopt gesprekjes aan in het Bangala met af en toe een (onbedoeld) Swahili woord ertussen en dat vinden ze erg grappig. Aan het eind van die dag wordt ons eten gebracht door de vrouwen van de kerk. Gelukkig, want ik ben echt doodop. De volgende dag mag ik zelf koken. Ik probeer een houtskoolbrander aan te steken. Dat valt niet mee! De kinderen die weer met een grote groep onze bewegingen volgen, helpen me gelukkig. Dan kan het koken beginnen half op gas half op houtskool. Op het menu staat een curry van lokale paddenstoelen met rijst. Het is wat behelpen maar het lukt.

• 

• 

• 

Als het huis wat op orde is hebben we tijd om te wandelen en van de omgeving te genieten. Het is hier echt schitterend, er staan nog veel bomen, er is een rivier op vlakbij, er zijn veel vogels en mooie bloemen. Het is te hopen dat dit nog lang zo blijft. De mensen gaan vrij achteloos met het bos om. De landbouwmethode is hier nog vooral een stukje bos kappen en branden, een paar jaar rijst erop telen. Dan is de grond uitgeput en gaat men naar het volgende stuk. Met de 4 Pijler methode is dat niet meer nodig. Dan blijft de grond vruchtbaar en kan het bos gespaard blijven.

Op de terugweg doen we een dansje met de jeugd van het dorp. We gaan ook samen met de kerkelijke leiders van Lanza op kennismakingsbezoek bij de hoogste traditionele chef, een soort koning van deze etnische groep, de Dongo, in dit gebied . Hij ontvangt ons hartelijk en zegt heel blij te zijn met onze komst in zijn gebied. Hij stelt ook enkele tientallen hectares tot onze beschikking, waar we voor het project op kunnen werken. En vorige week hebben we hier een voorzichtige start mee gemaakt.