De tweede etappe: naar de bestemming

Dinsdag 5 februari zijn we klaar voor onze grote reis door het noordoosten van Congo. Het doel van de reis: een plek uitzoeken, in het district Faradje, waar we ons gaan vestigen om het landbouwprogramma de 4 Pijlers op te starten. We hebben keus uit drie plaatsen: Faradje, Todro of Lanza. Welke van de drie wordt het? We gaan een afstand van meer dan duizend kilometer afleggen over niet al te beste wegen. Daar doen we totaal 6 dagen over. We reizen samen met onze vriend, pastor Reta, en Alio, het hoofd van het ontwikkelingsdepartement van de kerk, de CECA. Onder dit departement gaan we werken als zendelingen van de CECA

De eerste dag gaat naar Aru, 290 km van Bunia naar het noorden. De weg is in het begin redelijk goed, maar wordt steeds slechter. We doen er tien uur over en komen in het donker aan. Onderweg is er van alles te zien. We komen door landbouwgebieden, plekken met lokale goudgravers en lokale markten. Af en toe staat zomaar ergens een politiepost of militaire post. Gelukkig hebben we christelijke brochures bij ons, die deze mensen gretig aannemen. Als je de hele dag langs de weg zit, is zo’n brochure een welkome afleiding. En ze zijn oprecht geïnteresseerd. Veel van hen vragen ook om een Bijbel. Die hebben we helaas niet bij ons. Wel flesjes water, die de meesten ook graag aannemen.

In Aru worden we goed opgevangen in het gastenhuis van de kerk. Er is een maaltijd en direct daarna gaan we slapen, moe van de lange autorit. Woensdag reizen we verder naar het noorden. Het reisdoel van deze dag is Faradje, de hoofdstad van het district en de eerste optie. Het eerste deel weg is heel goed onderhouden door een grote Zuid Afrikaanse goudonderneming, die de weg nodig heeft voor hun transporten naar de grens met Oeganda. Daarna wordt de weg beduidend minder. De reis van 250 km duurt ongeveer zeven uur. In Faradje worden we door de vrouwen van de kerk toegezongen en verwelkomd met takken en een geïmproviseerde vlag. Het is fantastisch! Ook hier weer een goed ontvangst met een maaltijd en thee, schone bedden met een muskietennet in een huisje van klei met strooien dak. Een buiten-douche met een emmer warm water en een  buiten-toilet, allemaal keurig netjes. Na het eten  praten met de afgevaardigden van de kerk over landbouw en andere zaken. Sommigen zijn erg geïnteresseerd in onze nieuwe methode, anderen zijn afwachtend.

De volgende dag gaan we ons voorstellen aan de grote baas van het district; l’Administrateur. Hij heet ons hartelijk welkom en is blij met het werk dat we willen gaan doen. Ook schrijven we ons in als nieuwe inwoners van het district bij de immigratiedienst. Een belangrijke formaliteit. Deze dag gaat onze reis naar Todro, de plek waar we van 1990-1994 hebben gewoond met onze kinderen. De weg gaat dwars door de bush en is niet best. We doen zes uur over 110 km. Vlak voor Todro gaat het nog bijna mis. Er is een bruggetje waar een balk van mist. Gelukkig staat het stroompje bijna droog en kunnen we er na wat graafwerk en met de Toyota in de tractie doorheen rijden. We worden ontvangen door enkele vrienden die we 25 jaar niet meer hebben gezien. Een emotioneel weerzien! Ook heel apart, want iedereen is natuurlijk 25 jaar ouder geworden, dus zien ze er ouder uit, maar dat zullen ze van ons ook wel gedacht hebben. Ook hier is er na de maaltijd weer een bijeenkomst met alle leiders uit de kerk om over onze plannen te praten. In Todro staat in principe een huis voor ons klaar, er is voldoende landbouwgrond en de meerderheid van de bevolking leeft van de landbouw. Dat zijn voordelen boven Faradje. Het probleem is hier de slechte bereikbaarheid over de weg.

Vrijdag reizen we eerst weer terug naar Faradje en overnachten daar. Daar komt ook een belangrijke pastor ons gezelschap versterken: het hoofd  van de regio. Met hem en de districtspastor bezoeken we ons laatste reisdoel: Lanza. Dat is weer terug richting Aru, ongeveer 110 km rijden ten westen van Aru. Hoe dichter we bij Lanza komen, hoe meer we omringd worden door natuur. Het is daar echt prachtig: een boomrijke savanne met heel veel landbouwgrond. Veertien km vanaf de hoofdweg ligt Lanza, vlakbij de rivier Kibale. Ook hier weer een fantastisch ontvangst met zingende vrouwen, een spandoek met een welkomst-tekst erop. De mensen zijn helemaal uitgelaten.

Weer wordt hetzelfde patroon gevolgd: een maaltijd, thee en dan praten met de dorpsoudsten en vertegenwoordigers van de kerk. Ook hier zijn de mensen zeer geïnteresseerd in onze plannen. We hebben nog geen beslissing genomen maar onze begeleiders willen nu wel graag duidelijkheid. Roelof en ik hoeven er niet heel lang over te praten. We hebben hier allebei het goede gevoel: er is voldoende landbouwgrond, de mensen leven hier 100% van de landbouw en zijn zeer bereid nieuwe methodes aan te leren die de productie kunnen verbeteren. En het is goed bereikbaar over de weg. We kunnen in het gastenhuis van de kerk gaan wonen terwijl we zelf een eenvoudig nieuw huis bouwen. Het internet is niet goed, maar dat kan hopelijk met een extra antenne worden verbeterd. De volgende dag is er de kerkdienst. Hier wordt onze beslissing direct bekend gemaakt en de mensen zijn zeer blij. Wij zullen de eerste zendelingen zijn die in hun dorp komen wonen.