De eerste etappe

Van Bukavu via Goma naar Bunia

Op 21 januari waren we er klaar voor: de grote reis naar het verre noordoosten van Congo. Onze reis begon in Bukavu. De dag ervoor was ik vanuit Schiphol via Rwanda in Congo aangekomen, Roelof was daar al een week. De  meeste bagage had hij vooruitgestuurd per boot en bus, helemaal naar Bunia. Het leek me een grote gok, als je bedenkt dat die reis gaat via Butembo en Beni. Dat is nu net het gebied waar rebellie en wanorde heerst en bovendien ook nog eens een Ebola epidemie. Maar we waagden het erop. Voor onszelf en de dierbare elektrische piano hadden we een veiliger reisplan bedacht: ook eerst met de boot naar Goma, maar daarna verder met het vliegtuig naar Bunia. Zo konden we simpelweg over het gevaarlijke gebied heen vliegen.

De reis verloopt bijna geheel volgens plan. Maandagochtend zitten we keurig om half elf klaar in de haven voor de boot van elf uur. Maar die gaat helaas niet (meer). De eerstvolgende gaat om drie uur in de middag. Geen nood, er is een wachtlokaal waar je ook een frisdrankje kunt bestellen. Met onze mobiele telefoon en laptop komen we de tijd wel door. Onze twee koffers worden meteen ingeladen.  Maar de piano, verpakt in een stevige kist, blijft nog een hele poos op de kade staan. Verdacht pakket? Moet de kist open? Moeten we tax betalen? Het begint ondertussen te regenen. Ineens wordt de kist toch ingeladen en we horen er verder niets meer over. Bij een bezoekje aan de dames-wc zie ik daar de pianokist rechtop in de hoek staan…

Het is altijd weer een mooie tocht van Bukavu naar Goma over het Kivumeer, met prachtige vergezichten. Hier en daar passeer je een eiland met dichtbegroeide oevers. Binnen draait een luidruchtige film. De speedboot legt de afstand van bijna 100 km in 3 uur af. Een hele prestatie. In Goma is het schemerdonker als we daar aankomen en per taxi bereiken we ons hotel. Na een te korte nacht staan we de volgende ochtend om half 7 alweer op het vliegveld van Goma. Een chaotisch gebeuren, met veel gesleep en overpakken van de tassen en koffers. Uiteindelijk zijn alle koffers plus de piano ingecheckt en kunnen ook wij instappen.

In Bunia wacht ons een warm onthaal van onze vriend pastor Reta. Hij haalt ons met zijn eigen auto van het vliegveld en zijn vrouw wacht ons op met een heerlijke maaltijd. Het voelt echt als thuiskomen in Bunia. Vanaf de eerste dag tot nu toe zien we elke dag oude vrienden en bekenden. Om de andere dag worden we ergens voor het eten uitgenodigd. En tot onze grote opluchting komt de bagage die week ook in Bunia aan!

Landbouw

Onze vrienden willen graag vertellen hoe ze ons gemist hebben, maar ook welke vorderingen ze hebben gemaakt met de nieuwe landbouwmethode die Roelof ze heeft aangeleerd. We brengen bezoekjes aan verschillende velden. Ook aan de velden van de christelijke universiteit Shalom Bunia. De praktijkdocent heeft daar een goed stukje werk verricht. De opbrengsten van die velden zijn heel goed, een vooruitgang met het jaar daarvoor. Op zaterdag bezoeken we Mandro, een dorp dat ongeveer 10 km ten Noorden van Bunia ligt. We gaan elk achterop een motorfiets. Een pastor uit Bunia is hier een jaar geleden ook begonnen met de nieuwe landbouwmethode. In dit geval betekent het dat ze niet geploegd hebben, en direct geplant in het afgestorven onkruid. Bijna het hele dorp heeft het toegepast. In een kleine dorpsmeeting leggen de mensen uit welk voordeel deze methode hun heeft gebracht. Voor iedereen geldt: de opbrengsten zijn merkbaar omhoog gegaan. En de pastor van de kerk geeft aan dat ook de kerk ervan profiteert: de kerk heeft meer inkomsten ontvangen via de collectes en giften in natura!

En nu verder

Het is natuurlijk niet de bedoeling dat we in Bunia blijven. De volgende etappe is onze reis naar Faradje. Voor deze reis en voor ons werk daar hebben we een auto nodig. Er waren enkele opties voor tweedehands auto’s in Bunia. De beste voor ons was een Toyota pick up, die slechts 18000 km had gereden. Na wat onderhandelen werd een aantrekkelijke prijs vastgesteld. Wel graag contant betalen. Dit geld hadden we tussen oktober en december grotendeels via (jullie) giften ontvangen. Nu moesten we het overmaken naar een lokale bank. Dinsdag kon het geld worden opgehaald. Met een envelop vol dollars gingen we naar de handelaar en werd deze Toyota ons eigendom! Vervolgens moeten alle documenten in orde worden gemaakt, dat duurt ook weer een paar dagen. En dan kan de reis naar Faradje beginnen. We zijn dankbaar dat we al zover zijn en vertrouwen God ook voor de volgende etappe.