Deze week bracht ik met Roelof en twee van zijn landbouwmedewerkers een bezoek aan de schoolvelden van vier verschillende basisscholen in de buurt van Bogoro, ongeveer anderhalf uur rijden te zuiden van Bunia over een slechte weg. Samaritans’s Purse heeft een programma bij verschillende scholen in een streek waar veel ondervoeding is. Het programma houdt in dat aan deze scholen voedsel (vooral mais en bonen) wordt uitgedeeld waarvan op school maaltijden worden gekookt voor de leerlingen. Het zou natuurlijk beter zijn als de school zelf deze producten ging verbouwen en nog beter als de ouders zelf meer voedsel kunnen produceren om hun kinderen te voeden.
Daarom is Roelof in mei begonnen met school velden waar de nieuwe landbouwmethode, Zéro Labour (in het Engels Zero Tillage) wordt toegepast. In mijn vorige blog heb ik hier iets over verteld. Eerst wordt een onkruidverdelger gespoten. Na twee weken als het onkruid is afgestorven, kan er mais en bonen of iets anders worden gezaaid. Door de ouders is een comité gekozen voor het schoolveld. Op dit veld leren Roelof en zijn medewerkers de ouders de technieken en veiligheidsvoorschriften. Ook leren de ouders te zaaien in het afstervend onkruid, zonder te ploegen.
De belangstelling voor deze methode is groot. Men moest er wel even aan wennen: zaaien zonder ploegen ….. is dat echt mogelijk? Maar al gauw zagen ze dat de gewassen prima groeien. Bovendien bespaart men niet alleen op de arbeid voor het ploegen, maar ook voor het wieden. Als de ouders uit het comité meegeholpen hebben met het werk op het schoolveld, krijgen ze zaaizaad en onkruidverdelgers om op hun eigen land te gebruiken. Op deze manier wordt de methode effectief verspreid onder de bevolking. Het kost de mensen veel minder energie dan het traditionele ploegen met de hak. Hierdoor kunnen ze makkelijker een groter oppervlakte bewerken en dus meer voedsel produceren. Aan het einde van het seizoen worden er al groenbemesters ingezaaid. Zo blijft de bodem bedekt, verrijkt met stikstof en de groei van onkruid voorkomen. Het gebruik van onkruidverdelgers kan dan worden afgebouwd.
Samen met de directeur van de school en de vertegenwoordiger van het oudercomité bezochten we de schoolvelden. Het is mooi om te zien hoe blij zij zijn met deze nieuwe methode. Er is ook zichtbaar resultaat. Toen wij op bezoek waren, waren vrouwen bezig met het oogsten van de bonen. Zo te zien was de opbrengst goed. Ze trekken de hele bonenplant uit en nemen dit in een grote bundel mee naar het schoolterrein. Daar wordt het gedroogd en vervolgens worden de bonen er met stokken uitgeslagen (gedorst met de hand). Als de oogst helemaal binnen is, organiseren ze een oogstfeest op school. Er is lekker eten en frisdrank (echt een luxe hier!). De medewerkers van SP zijn daarbij ook uitgenodigd en ’s avonds laten ze de Jezusfilm zien voor het hele dorp.
Er zijn ook scholen met minder succes. Sommige scholen hebben te laat gezaaid omdat de mensen steeds verhinderd zijn door rouwbijeenkomsten. Die nemen enkele dagen in beslag. Andere scholen hadden op het verkeerde moment gespoten, juist voor de regen. Dan wordt de onkruidverdelger direct weer afgespoeld en heeft het geen effect.
De kinderen op school zijn altijd erg enthousiast als er gasten op bezoek komen. Het liefst zouden ze allemaal tegelijk de klas uit rennen om ons te begroeten. Maar de onderwijzers vinden dit natuurlijk niet goed. De leerlingen blijven in de klas maar verdringen zich bij de deur. Op een van de scholen was een gymnastiekles aan de gang. Ik de brandende zon staan de kinderen keurig in een rij. Naar het voorbeeld van de meester moeten er allerlei oefeningen worden gedaan. Het lijkt meer op een militaire exercitie. Als het tijd is om te vertrekken met de auto is er grote hilariteit. Zodra de auto start, rennen de kinderen die op het schoolplein zijn er met zijn allen achteraan. Echt een feest!
Terug naar Congo 
Hoi Remke, weer een mooi verslag! Wat een prachtig werk doen jullie daar! Groetjes en Gods Zegen! Anne-Marie
LikeGeliked door 1 persoon