Gety en Chyekele

Protectie team 

De tweede week had ik direct al een kans om een bezoek te brengen aan de streek waar we tot 1998 hadden gewoond en hals over kop weg moesten vluchten.

Het Protectie team van SP bracht op 13 september een veldbezoek aan Gety en Chyekele.  In Gety, ongeveer 70 km ten zuiden van Bunia, zit een basis van SP. Het protectie team werkt met kwetsbare groepen in de streek van Gety.  Het gaat vooral om vrouwen die verkracht zijn door militairen en rebellen in die streek. Het aantal verkrachtingen is vreselijk hoog. Alleen al dit jaar tot augustus 72 gerapporteerde gevallen in die streek. Waarschijnlijk zijn er dus nog veel meer…

Er zijn hulpgroepen met vrouwen die zelf slachtoffer waren en nu hulp verlenen aan lotgenoten. Ze helpen met opvang, medische hulp, gebed, bemoediging vanuit de Bijbel en hulp om hun leven weer op te pakken. Heel mooi en belangrijk werk. Vanuit de kerk is er vaak nog veel onbegrip en zelfs veroordeling naar vrouwen die het slachtoffer zijn van verkrachting. Vaak wil de man van haar scheiden en leeft de vrouw verder haar leven in een isolement, vol schaamte. Dit is hartverscheurend en zo onnodig! Door dit werk van SP komt er meer bewustwording voor deze problematiek.

Op de bijeenkomst van die ochtend in Chyekele werd er met de groep besproken wat de belangrijkste oorzaken zijn van al deze verkrachtingen en op welke plekken de vrouwen het grootste risico lopen. Het bleek dat het vooral gebeurt op weg naar de markt, naar waterputten ver weg en op de velden ver weg. Maar ook tijdens roofovervallen door de rebellen. Een oplossing zou zijn dat de vrouwen meer gaan samenwerken op gemeenschappelijke velden, waterputten dichterbij maken en markten in de buurt organiseren.

We brachten ook een bezoekje aan de lagere school. De hulpgroep doet hier ook een project.

Ze geven seksuele voorlichting gegeven aan kinderen uit de hoogste klas. En meisjes worden geholpen met het maken van maandverband. Dit is heel bijzonder omdat daar in deze streek een groot taboe op rust.

Oude bekenden

Na de bijeenkomst met de hulpgroep was er tijd om even rond te kijken in het dorp waar we bijna vier jaar hadden gewoond. Het was een warm weerzien met oude vrienden en bekenden die nog steeds in het dorp wonen: vroegere medewerkers van Roelof, voorgangers, het schoolhoofd, onze vroegere hulp, Irisi. Zij was in het gebedshuis aan het bidden! Dat was wel heel bemoedigend.

De gîte

Minder leuk was het om te zien wat er gebeurd was met ons vroegere huis. Het huis op de heuvel. Het wordt gîte (herberg) genoemd en is eigendom van de kerk. Het huis staat er nog steeds en het uitzicht is nog onveranderd mooi.

De gîte wordt nu bewoond door militairen. Ze stonden mij toe om er een paar foto’s van te maken. Het huis is een ruïne geworden, alle ramen en deuren zijn er uit gesloopt. Het was pijnlijk om te zien hoe een plek waar we die jaren zo gelukkig waren met onze kinderen nu verworden was tot een uitgeleefd hol. Ik heb de kolonel beleefd een hand gegeven en zuinig geglimlacht. Maar van binnen kon ik wel huilen. Het was voor mij een stukje van een genezingsproces van de trauma’s  en het verlies waar wij en de kinderen 19 jaar geleden doorheen zijn gegaan.

Hierna moesten we ons haasten om voor het donker in Bunia terug te zijn. Dat is een veiligheidsvoorschrift van SP. Gelukkig waren er geen problemen onderweg.

Het was zo bijzonder om op het platteland te zijn. Daar waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Alles gebeurt nog met de hand, er is geen elektriciteit, gas of stromend water. Het is er ogenschijnlijk nog zo vredig en rustig. Dat is een bedrieglijke schijn. In deze streek is gewoonlijk de meeste onrust. Achteraf ben ik heel blij dat ik daar zo snel naartoe ben geweest. De week daarna was er allerlei onrust en twee mensen gedood bij plunderingen in Gety!  Het doet me pijn dat er zoveel onrust en geweld is in de streek waar we in rust en vrede hebben gewoond en waar ook veel mooie dingen gebeurd zijn. Toch is er hoop:  er zijn mensen van goede wil, strijdend in gebed en vechtend voor gerechtigheid.