Het voelt alsof ik hier al  maanden ben. De eerste week was alles nieuw en fantastisch. Dat nieuwe is er nu wel wat af. Nu alles een beetje gewend is, vallen ook de kleine ongemakken meer op: muggen, stof, lawaai, traag internet… Er zijn ook dingen die  me hebben verbaasd en verrast.

Het verrassende: er is eigenlijk heel weinig is veranderd in Congo. Na 19 jaar worden nog steeds dezelfde liedjes gezongen in de kerk en bij de bidstonden. En er wordt nog steeds heel veel gebeden en gezongen. Elke ochtend en avond en vaak ook overdag horen we het geluid van koorzang en bidstonden uit de kerken in de buurt. Bijna op elke hoek van de straat is er wel één!

Vrouwen van SP , hun cadeau: het schilderij aan de muur

De gastvrijheid en de vrolijkheid is nog altijd uitbundig. En bij elk bezoek is er tijd om te bidden. Heerlijk is dat! De eerste week werd ik verwelkomd door de vrouwen van SP (Samaritan’s Purse) met een bezoek aan mijn huis. Ze brachten een cadeau en ik ontving hen met thee en cake. Ook kwamen er regelmatig oude bekenden van vroeger op bezoek die gehoord hadden dat ik in Bunia was. Het was hartverwarmend om deze mensen na 19 jaar weer te zien.

Wat is er veranderd? De stad is veel drukker geworden. Dat komt vooral door de vele motoren die hier als taxi’s rondrijden. Een deel van die taxichauffeurs heeft vroeger als kindsoldaat gevochten. Zij kregen op deze manier een kans aangeboden om te re-integreren in de maatschappij door organisaties zoals Unicef en Pax Christi (http://www.broederlijkdelen.be/nl/re-integratie-van-ex-soldaten-oost-congo). Voor 30 cent brengen ze je naar de markt of een andere bestemming in de stad. Erg handig transport! Verder is het aantal auto’s flink toegenomen, daarmee ook het lawaai en stof. Er is zelfs een kilometer asfalt op de hoofdweg in Bunia! De mobiele telefoon heeft op grote schaal haar entree gemaakt. Overal zijn standjes van telefoonmaatschappijen die belminuten (unités) en Mb’s (Méga’s) verkopen en waar je je telefoon kunt opladen. De winkeltjes hebben vaak prachtige christelijke namen zoals: Jezus is het antwoord, Grace of Maranatha, zoals op deze foto.

De VN is overal zichtbaar aanwezig in de stad met landrovers, vrachtwagens, vliegtuigen, militairen (voornamelijk afkomstig uit Pakistan). Er is een nieuw zwembad, aangelegd door Indiërs die voor de VN werken. Ik maak hier dankbaar gebruik van. Twee keer per week zwem ik om mijn conditie op peil te houden. Vaak ben ik de enige persoon die echt zwemt. Ik zorg dat ik er vroeg op de middag ben. Tegen de avond zit het er vol met Congolezen en VN medewerkers. Als zwemmer ben je dan hun decor.

 

Op 4 september was het zo ver. Mijn reis kon beginnen. Gemakkelijk was het allerminst. De problemen begonnen al ver voor de reis. Negen weken hadden we gehoopt en gebeden dat Roelof op tijd zijn paspoort in Congo in orde zou krijgen. Dan zou hij ruim voor mijn reis in Nederland terug zijn. Hij zou me dan helpen met de laatste dingen, bij onze uitzegendienst zijn, afscheid nemen van de kinderen en extra bagage meenemen.

Het mocht niet zo zijn. Alle extra koffers en spullen die ik had gepland en deels al had klaarstaan, moesten weer terug in de opslag. Alleen met de kinderen voor in de kerk staan bij de uitzegendienst, alleen alles regelen, nadat ik al het huis had verkocht en van alles meer.

Na veel (af)wegingen en flink passen en meten kon ik het meest noodzakelijke precies in twee koffers van 23 kg persen. In plaats van een derde koffer die mij was toegestaan, nam ik de digitale piano mee. Een groot onhandig pakket met de standaard eraan vastgebonden. Maandagochtend om 6 uur stonden dochter Margreet en ik klaar voor de (allergoedkoopste) Schipholtaxi. Helaas, die kwam niet opdagen, wat nu? Na een kloek besluit stapten w

Inchecken

e  in ons camperbusje dat nog in de buurt stond. Snel schoonzus Trees gebeld of zij de camper terug kon rijden. Dat kon gelukkig! Op Schiphol moesten we naar P3 voor lang parkeren. Vanaf daar een heel gesleep met de bagage naar de shuttle bus. Gelukkig had ik (voor deze keer) de tijd ruim gepland en kwam het allemaal goed. Vriendin Claertje stond al in de rij bij de sealing machine om de piano in te tapen. Zij loodste mij vandaar verder naar de incheck en de “odd size” bagage. Het liep verder gesmeerd. We hadden nog een kwartiertje om in de koffiehoek bij te komen en afscheid te nemen. Dag Trees, dag Claertje, dag lieve Margreet, dag lieve allemaal, dag Nederland! Tot over een jaar?

De reis ging via een tussenstop in Entebbe, Oeganda. ’s Avonds om 11 uur kwam ik er aan. Roelof stond mij al op te wachten. Een overweldigend moment, wat hadden we hier lang naar uitgekeken. In Entebbe hadden we een dag om wat bij te komen. Het is daar prachtig, pal aan het Victoria meer met veel kleurrijke vogels.

Bij de douane werd de vreugde weer enigszins getemperd. De piano was het object waar ze geld voor wilden zien. Waar zijn de documenten? Die hadden we dus niet. Na lang wachten en veel officieel gedoe werd besloten dat we er 150 dollar invoerbelasting over moesten betalen. Tja, dat is ook Congo. De volgende dagen wachtten mij een warm welkom op het kantoor van Samaritan’s Purse, een blij weerzien van oude vrienden en bekenden en een huis dat al klaar stond, van alle gemakken voorzien.

Alle dank en eer aan God de HEER, JHWH, die er was en is en altijd voor ons uitgaat.